မေတ္တာရှင်မျောက်

မေတ္တာရှင်မျောက်

အခါတစ်ပါး၊ ဘုရားရှင်သည် သာဝတ္ထိပြည်၊ ဇေတဝန်ကျောင်းတော်၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ်၊ ရှင်သာရိပုတြာ မထေရ်အား “သာရိပုတြာ၊ ရှေးအခါကလည်း မြတ်စွာဘုရားသည် မေတ္တာကရုဏာဖြင့် သတ္တဝါအပေါင်းကို စောင့်ရှောက်ဖူးသည်” ဟု မိန့်တော်မူပြီးလျှင်၊ ဤ မေတ္တာရှင်မျောက် အကြောင်းကို ဟောကြားတော်မူ၏။

ထိုအခါက၊ ဘုရားရှင်သည် မေတ္တာကရုဏာအကျင့်ကို ကျင့်သုံးတော်မူသော မေတ္တာရှင်မျောက်မင်း အဖြစ်သို့ ရောက်တော်မူ၏။ မေတ္တာရှင်မျောက်မင်းသည် ပရိသတ်များစွာဖြင့် ဝန်းရံလျက်၊ ဟိမဝန္တာတော၏ အလယ်တည့်တည့်တွင် တည်ရှိသော သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်၏ အခေါင်းပေါက်အတွင်း၌ စံပါယ်တော်မူ၏။ ထိုမျောက်အပေါင်းတို့သည် မင်းကြီး၏ အမိန့်ကို နာခံလျက်၊ သစ်သီးဝလံတို့ကို ရှာဖွေစားသုံး၍၊ အေးချမ်းသာယာစွာ နေထိုင်ကြကုန်၏။

ထိုတော၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်တွင်၊ အလွန်ကြမ်းကြုတ် ရက်စက်တတ်သော ကျားသစ်ကြီးတစ်ကောင်နှင့်၊ မာန်မာနကြီးသော ကျီးကန်းကြီးတစ်ကောင်တို့ နေထိုင်ကြ၏။ ထိုတိရစ္ဆာန်နှစ်ကောင်တို့သည် အမြဲတစေ ရန်ပွားလျက်၊ သားကောင်တို့ကို လုယူဖျက်ဆီးကြ၏။ မေတ္တာရှင်မျောက်မင်းသည် ထိုအချင်းချင်း ရန်ပွားသံကို ကြားတိုင်း၊ စိတ်မချမ်းသာဖြစ်ရ၏။

တနေ့သော်၊ ကျားသစ်ကြီးသည် သမင်တစ်ကောင်ကို ဖမ်းဆီးလာပြီးလျှင်၊ မိမိ၏ ဂူပေါက်အတွင်းသို့ ဆွဲယူသွား၏။ ထိုစဉ်၊ ကျီးကန်းကြီးသည် အခွင့်ကောင်းကို စောင့်နေလျက်၊ ကျားသစ်ကြီး၏ အလစ်ကို အခွင့်ပြု၍၊ သမင်၏ အသားကို လုယူရန် ကြံ၏။ ကျားသစ်ကြီးသည် ကျီးကန်းကြီး၏ မရည်ရွယ်မှုကို ရိပ်မိ၍၊ ပြင်းထန်စွာ ဟစ်အော်ပြီးလျှင်၊ ကျီးကန်းကြီးကို တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်၏။

ထိုအခါ၊ မေတ္တာရှင်မျောက်မင်းသည် အသံကို ကြားလျှင်၊ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့်၊ သစ်ပင်ကြီးပေါ်မှ ဆင်းသက်လာ၏။ မျောက်အပေါင်းတို့သည်လည်း မင်းကြီးကို လိုက်ပါကြကုန်၏။ မေတ္တာရှင်မျောက်မင်းသည် ကျားသစ်ကြီးနှင့် ကျီးကန်းကြီးတို့၏ အနီးသို့ ချဉ်းကပ်၍၊ မေတ္တာဖြင့် မိန့်တော်မူ၏။

“အချင်းကျားသစ်နှင့် အချင်းကျီးကန်း၊ အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ ရန်ပွားကြကုန်သနည်း။ အချင်းတို့သည် တော၏ သားကောင်းသမီးကောင်းများ ဖြစ်ကြလျက်၊ အဘယ်ကြောင့် သနားခြင်းကင်းစွာ အချင်းချင်း ဖျက်ဆီးကြကုန်သနည်း။ တောသူတောင်သားတို့၏ အကျိုးကို မည်သူက ဆောင်ရွက်ပေးမည်နည်း။”

ကျားသစ်ကြီးသည် မေတ္တာရှင်မျောက်မင်း၏ စကားကို ကြားသော်လည်း၊ မိမိ၏ အမျက်ဒေါသကို မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ၊ ပြန်လည်၍ ဟစ်အော်၏။

“အို မျောက်မင်း၊ သင်သည် ငါတို့၏ ကိစ္စကို ဘာမျှမဆိုင်ပေ။ သင်သည် သင့်အုပ်စုကိုသာ စောင့်ရှောက်လော့။ ငါကား ငါ၏ အစာကို ငါစားမည်။ ငါ၏ အခွင့်အရေးကို ငါ ကာကွယ်မည်။”

ကျီးကန်းကြီးသည်လည်း မေတ္တာရှင်မျောက်မင်းကို ကြည့်၍၊ မာန်မာနကြီးစွာဖြင့် ဆို၏။

“အို မျောက်မင်း၊ သင်ကား သေးငယ်သော သတ္တဝါ ဖြစ်၏။ ငါတို့၏ အရေးကို သင် မသိပေ။ မင်းကြီးကား သင့်ထံသို့ လာခဲ့၍၊ သင့်ကို သနားကရုဏာပြု မည်ဟု ထင်သလော။”

မေတ္တာရှင်မျောက်မင်းသည် ထိုစကားကို ကြားသော်လည်း၊ မစိုးရိမ်။ မေတ္တာဖြင့် ပြန်လည်၍ မိန့်တော်မူ၏။

“အချင်းတို့၊ အကျွန်ုပ်သည် အချင်းတို့၏ အစာကို လုယူရန် လာသည် မဟုတ်။ အချင်းတို့၏ အချင်းချင်း ရန်ပွားခြင်းကြောင့်၊ တောသူတောင်သားတို့၏ သောကကို မြင်ရသောကြောင့် လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အချင်းတို့သည် မိမိတို့၏ အင်အားကို မ misuse မပြုသင့်။ အချင်းတို့သည် စည်းလုံးညီညွတ်၍၊ သနားကရုဏာစိတ်ဖြင့် နေထိုင်ကြသင့်သည်။”

ထိုသို့ မိန့်တော်မူပြီးလျှင်၊ မေတ္တာရှင်မျောက်မင်းသည် ကျားသစ်ကြီး၏ နားရွက်အနီးသို့ ကပ်၍၊ သနားကရုဏာဖြင့် နူးညံ့စွာ ဆက်လက်၍ မိန့်တော်မူ၏။

“အချင်းကျားသစ်၊ သင်သည် အလွန်အင်အားကြီး၏။ သင်ကား သမင်ကို ဖမ်းဆီးရုံသာမက၊ တောရှိ အခြားသတ္တဝါတို့ကိုလည်း ကာကွယ်ပေးနိုင်သည်။ သင်သည် သင့်အင်အားကို ကောင်းစွာ အသုံးချသင့်သည်။”

ထို့နောက်၊ မေတ္တာရှင်မျောက်မင်းသည် ကျီးကန်းကြီး၏ အနီးသို့ ကပ်၍၊ မေတ္တာဖြင့် ဆက်လက်၍ မိန့်တော်မူ၏။

“အချင်းကျီးကန်း၊ သင်သည် အလွန်အသိဉာဏ်ကြီး၏။ သင်သည် တောရှိ အခြားသတ္တဝါတို့ကိုလည်း သတိပေး သနားကရုဏာပြုနိုင်သည်။ သင်သည် သင့်အသိဉာဏ်ကို ကောင်းစွာ အသုံးချသင့်သည်။”

မေတ္တာရှင်မျောက်မင်း၏ မေတ္တာစကား၊ အသိအလိမ္မာစကားတို့ကြောင့်၊ ကျားသစ်ကြီးနှင့် ကျီးကန်းကြီးတို့သည် အနည်းငယ် စိတ်ပြေသွားကြ၏။ သူတို့သည် မေတ္တာရှင်မျောက်မင်း၏ မျက်နှာကို ကြည့်လျက်၊ မိမိတို့၏ အပြုအမူကို ပြန်လည် ဆင်ခြင်မိကြ၏။

ထိုအချိန်တွင်၊ မေတ္တာရှင်မျောက်မင်းသည် သစ်သီးများစွာကို မျောက်အပေါင်းတို့အား ပေးတော်မူ၏။ မျောက်အပေါင်းတို့သည် မေတ္တာရှင်မျောက်မင်းကို ချီးကျူးကြ၏။

ထို့နောက်၊ မေတ္တာရှင်မျောက်မင်းသည် ကျားသစ်ကြီးနှင့် ကျီးကန်းကြီးတို့အား မိန့်တော်မူ၏။

“အချင်းတို့၊ ယနေ့မှစ၍ အချင်းတို့သည် ရန်ပွားခြင်းကို စွန့်လွှတ်၍၊ သနားကရုဏာဖြင့် နေထိုင်ကြကုန်လော့။ အချင်းတို့သည် အချင်းချင်း ကူညီဖေးမကြကုန်လော့။ တောသူတောင်သားတို့သည် အချင်းတို့၏ ကောင်းမွန်သော အပြုအမူကို မြင်ရလျှင်၊ ဝမ်းမြောက်ကြမည်။”

ထိုသို့ မိန့်တော်မူပြီးလျှင်၊ မေတ္တာရှင်မျောက်မင်းသည် မိမိ၏ နေရာသို့ ပြန်လည်ကြွချီတော်မူ၏။ ကျားသစ်ကြီးနှင့် ကျီးကန်းကြီးတို့သည် မေတ္တာရှင်မျောက်မင်း၏ မေတ္တာကရုဏာကို နောင်တရကြ၏။ သူတို့သည် မိမိတို့၏ အပြုအမူမှားကို သိမြင်ကြပြီးလျှင်၊ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ခွင့်လွှတ်ကြ၏။

ထိုနေ့မှစ၍၊ ကျားသစ်ကြီးနှင့် ကျီးကန်းကြီးတို့သည် မေတ္တာရှင်မျောက်မင်း၏ အဆုံးအမအတိုင်း၊ ရန်ပွားခြင်းကို စွန့်လွှတ်၍၊ သနားကရုဏာဖြင့် နေထိုင်ကြကုန်၏။ သူတို့သည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ကူညီဖေးမကြပြီးလျှင်၊ တောရှိ အခြားသတ္တဝါတို့ကိုလည်း ကူညီစောင့်ရှောက်ကြကုန်၏။ ထိုတောသည် အေးချမ်းသာယာသော တောကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာ၏။

သာဝတ္ထိပြည်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသော ရှင်သာရိပုတြာ မထေရ်အား၊ ဘုရားရှင်သည် ဤ မေတ္တာရှင်မျောက် အကြောင်းကို ဟောကြားတော်မူပြီးလျှင်၊ “သာရိပုတြာ၊ ထိုအခါက မေတ္တာရှင်မျောက်မင်းကား အကြင်သူဖြစ်သနည်း။ ထိုသူကား ယခုဘုရားရှင် ဖြစ်ပေတည်း။ ထိုအခါက ကျားသစ်ကြီးကား အကြင်သူဖြစ်သနည်း။ ထိုသူကား ယခု ဒေဝဒတ် ဖြစ်ပေတည်း။ ထိုအခါက ကျီးကန်းကြီးကား အကြင်သူဖြစ်သနည်း။ ထိုသူကား ယခု အာနန္ဒာ ဖြစ်ပေတည်း။” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

ကုသိုလ်ကောင်းမှု

မေတ္တာကရုဏာသည် အလွန်အင်အားကြီးသော အကျင့်တရား ဖြစ်၏။ မေတ္တာတရားဖြင့် သတ္တဝါအပေါင်းကို ချစ်ခင်စောင့်ရှောက်လျှင်၊ မည်သည့် ရန်သူကိုမဆို အောင်မြင်နိုင်၏။ အချင်းချင်း ချစ်ခင်ညီညွတ်ခြင်းသည် တော၊ တောင်၊ ကျေးရွာ၊ မြို့ပြ အားလုံးကို အေးချမ်းသာယာစေ၏။

ဘုရားအဖြစ်သို့ ရည်မှန်းတော်မူသော ပါရမီတော်များ

မေတ္တာ၊ ကရုဏာ၊ မုဒိတာ၊ ဥပေက္ခာ စသော ဗြဟ္မဝိဟာရတရား လေးပါးတို့ကို ဘုရားရှင်သည် မေတ္တာရှင်မျောက်မင်း အဖြစ်ဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် ကျင့်သုံးတော်မူခဲ့သည်။